In Belgie worden jaarlijks 8000 onschuldigen opgesloten

Sinds 1988 worden in Belgie vreemdelingen opgesloten in afwachting van hun repatriering of in afwachting van toelating tot binnenkomst op het Belgisch grondgebied. Deze vreemdelingen hebben geen enkel misdrijf gepleegd. Zij zijn enkel op de vlucht voor vervolging, oorlog of simpelweg miserie. Soms worden zij maanden opgesloten zonder dat een gerechtelijke beslissing genomen werd : asielzoekers, kinderen, zieken, allemaal zonder enige uitzondering.

Ongeveer 8000 vreemdelingen per jaar worden in de zes bestaande gesloten centra onderworpen aan een regime dat geinspireerd is op een penitentiair regime. Er worden politierondes gehouden, fouilleringen, verschillende sancties opgelegd zoals overbrenging naar andere centra of isoleercellen. Maar de stress voor de nakende repatriering en de dagelijkse onzekerheid is zwaar om dragen : vrijlating of repatriering, mogelijke onbeperkte opsluiting in een klimaat van spanning.

Het volstaat zelf een kijkje te gaan nemen rond de nationale luchthaven naar de prikkeldraad en de hoge omheiningen waarbinnen mensen ronddolen tijdens de wandelingen, om te begrijpen dat er iets niet klopt : het gaat hier immers niet om criminelen.

De 'verhalen' van ex-gedetineerden in het pedagogisch dossier van deze campagne zijn sprekend. Het volstaat de getuigenissen van Olivier, Dédé, Sacha, Vira en Nelson te lezen om een beetje te begrijpen welke indrukken een verblijf in een gesloten centrum achterlaten 'Wij werden steeds bewaakt, we waren precies koeien' Wanneer je van buiten een gesloten centrum bekijkt weet je niet wat het is, eenmaal binnen echter.. Er zijn geen woorden voor om te beschrijven hoe het is 'Ik voelde mij een crimineel met al die politie' Wij hebben geen enkel misdrijf begaan ' Toen ik binnenging besefte ik onmiddellijk dat dit een gevangenis is'

Het zijn unanieme getuigenissen en het gevoel als crimineel behandeld te worden is steeds aanwezig. Het verbaast dan ook niet dat een deel van de Belgische bevolking geen onderscheid weet te maken tussen gedetineerden in gesloten centra en criminele vreemdelingen.

De opsluiting van vreemdelingen is doorheen de jaren veralgemeend en niet alleen in Belgie. Ook in andere Europese landen is dit een feit. De gesloten centra zijn vaak goed verstopt en bevinden zich ver van de bewoonde wereld. We worden er gewoon aan, de opsluiting wordt gebanaliseerd alsof iemand van zijn vrijheid beroven slechts een gewone administratieve beslommering is.

Wij stellen niet de waarheid in pacht te hebben. Onze enige doel bestaat erin om een debat te openen, een debat dat vaak uit de weg wordt gegaan. Wij stellen geen pakket van kant-en-klare alternatieven voor maar roepen de burger op om na te denken over de gesloten centra voor vreemdelingen. Is het al of niet legitiem om zo ver te gaan als een vrijheidsberoving opdat de overheid haar doel kan bereiken ?